در مدیتیشن امکان شناخت و رشد و کمال وجود ندارد

در مدیتیشن امکان شناخت و رشد و کمال وجود ندارد و زمانی که سطح معرفت انسان بالا نمی رود دیگر معنویت و عرفان معنایی ندارد.

به گزارش فاران نیوز، مدیتیشن یا به عبارتی مراقبه که متاسفانه در جامعه ما برخی از دیندارن کم دقت آن را هم ردیف نماز می پندارند داری چهار رکن و ویژگی است: اول: مکان آرام، دوم: وضعیت راحت، سوم: موضوعی برای توجه و مشغولیت سوم: نگرشی بی تفاوت.

همه این موارد برای این است که فرد از بند سکوت افکار رهایی یابد و به عزلت برسد. دستورات مهم این مدیتیشن یک بر اساس مشغول سازی ذهن و دوم بر پایه بی تفاوتی نهادینه شده است.

هویت جیمز در کتاب ریلکسیشن و مدیتیشن ص ۱۸۳ می نویسد مربیان مدیتیشن پول زیادی از افراد میگیرند تا به آنها یک لغت سانسکریت به عنوان مانترا ارائه دهند و اصرار دارند تا به آنها بقبولانند که تنها این واژه به سیستم عصبی آنها کمک می کند. ولی هرگز علم و تجربیات انجام شده این را تایید نمی کند.

گذشته از این یک نقد اساسی که میتوان بر مانترا در روند مدیتیشن وارد کرد این است که عمیق ترین مراحل یا سطوح در زمانی حاصل میشود که یک واژه بدون معنا به عنوان مانترا انتخاب شود بنابراین در مدیتیشن امکان شناخت و رشد و کمال وجود ندارد و زمانی که سطح معرفت انسان بالا نمی رود دیگر معنویت و عرفان معنایی ندارد.

اما در عرفان اسلامی نماز کانون تفکر معانی بلند است نامهایی که علاوه بر آرامش و احساس قدرت به انسان هوشمندی و معرفت افراد را در صورت دقت به معانی و مفاهیم بالاتر می برد.

در مدیتیشن اثری از تفکر درباره عالم بالاتر و نامهای نیکو پروردگار نیست در صورتی که در نماز انسان سیری معنوی همراه با تفکر و انجام میدهد و چه سوگوارانه عده ای مدیتیشن را در کنار نماز قرار می دهند.

کاری که مدیتیشن با انسان میکند در واقع همان رفتاری است که اکثر پدر و مادرها با کودک می کنند برای آرام کردن بچه گاهی به او اسباب بازی می دهند و عروسکی تا او را برای لحظه ای آرام کنند همین.

اما آیا این برای انسان با فهم و شعور و بالغ هم مفید است؟!

انتهای پیام

منبع: کانال فرقه های عجیب و جهان ماورا