معنی اصلی لغت خاتم ، تمام کننده است.
افزون بر این، گذشتگان، نامه هارا مهر و موم می کردند. آنها این مهر که هم برای نشان دادن اتمام نامه و هم معرفی نویسنده استفاده می شد، را خاتم نام نهادند.
همانطور که مهر کردن نامه به معنای اتمام نامه است، مهر شدن نبوت هم به معنای اتمام نبوت است. با توجه به براهین مذکور، خاتم النبیین به معنا ی پایان دهنده نبوت و پیامبری است.
علاوه براین، پیامبران قبل از رسول خدا (ص)، ویژگی های آخرین پیامبر ر ا به مردم گفته بودند و مردم آن ها را می دانستند. در قرآن هم به این ویژگی ها اشاره شده است. در واقع، یکی از دلایل اقبال مردم به پیامبر اسلام نیز همین موضوع بوده است.
اما نکته آخر این که، بدان سبب عبارت “خاتم النبیین” در آیه ماجرای زید آمده که در زمان پیامبر، مردم تمام احکام پسرخوانده را مثل فرزند می دانستند.
در آیه خاتم النبیین، این موضوع نسخ می شود و خداوند می فرماید که برای خطاب پیامبر (ص)، او را نه پدر خویش (به عنوان پدرخوانده)، بلکه به عنوان رسول خدا و خاتم النبیین بشناسید.
در حقیقت، در این آیه هم رسم فرزندخواندگی، به گونه ای که در گذشته رایج بوده نسخ شده و هم عناوین صحیح برای خواندن پیامبر خدا معرفی می گردد.بنابراین، روشن است که با توجه به استنادات و براهین ذکر شده، منظور از خاتم در آیه مدنظر، آن گونه که روحی روشنی ادعا کرده، انگشتری نبوده، بلکه ماجرای ختم و اتمام جریان نبوت می باشد.
بررسی احادیث و روایات در رد خاتمیت پیامبر(ص). فاران در این مقاله به بررسی روایاتی که عدم خاتمیت پیامبر(ص) را نشان میدهند، می پردازد.
تفاوت نبی و رسول از دیدگاه بهائیت: نبی به معنای پیامبریست که تابع شریعت پیامبر دیگر باشد. و رسول به معنای پیامبر اولوالعزم است. پیامبر اسلام، هم نبی بوده و هم رسول. و آیه ی خاتم النبیین نشان دهنده ی نبود پیامبر اولوالعزم بعد از حضرت محمد نیست. آنها معتقدند که نبی اعم از رسول است و ختم نبوت به معنای ختم رسالت نیست.
در این مقاله، با مطالعه معنی لغوی این کلمات و آیات قرآن، نظر بهائیت درمورد تفاوت نبی و رسول و تاثیرش در آیه ی خاتم النبیین را بررسی و نقد می کنیم.
طبق معنی لغت و آیات قرآن، نبی یعنی کسی که بر او وحی می شود. و شرط نبوت و پیامبری، وحی است.
بنا بر آنچه در مقاله تفاوت نبی و رسول ذکر می شود، جدا از اینکه نبوت اعم از رسول باشد یا نه ختم نبوت به معنی قطع وحی است.